Organizowanie

Opór wobec zmian jest powszechnym i samoistnym zjawiskiem, które polega na tworzeniu różnego rodzaju barier i utrudnień w procesie wprowadzania innowacji i usprawnień organizacyjnych. Opór ten powstaje, gdyż innowacje naruszają istniejący układ wszystkich działających w przedsiębiorstwie czynników. Przyzwyczajenia pracowników, wynikające z tego układu, i istniejące stosunki pracy często rodzą lęk i obawy przed wprowadzeniem nowości. Stan ten zależy od subiektywnego odczucia pracowników, powodowany jest określonym stanem psychicznym, ale jest często niezwykle skuteczny, chociaż ma charakter nieformalny. Zjawisko to znane jest jako prawo inercji przyzwyczajeń, sformułowane przez K. Adamieckiego. Głównymi elementami wzmagającymi opór są: niezrozumienie potrzeby innowagi, brak pozytywnego doświadczenia we wprowadzaniu nowości, obawa, że innowacja pogorszy warunki pracy, obniży zarobki, zmniejszy prestiż pracowników itp. Najskuteczniejszym sposobem usuwania oporu nie jest stanowczość i upór kierownictwa oraz nasilanie różnych środków przymusu, lecz perswazja, przekonywanie pracowników na podstawie wyraźnych i konkretnych dowodów oraz rozwiązań zastosowanych w innych przedsiębiorstwach.